هزاران سال از اهلی شدن سگها به دست انسان می گذرد. این حیوان از دیرباز به عنوان وفادارترین حیوان مانوس با انسان شناخته شده، در کنار او زندگی کرده و ازجمله سودمندترین حیوانات برای انسان بوده است. سگ گله، سگ نگهبان، سگ شکاری، سگ پلیس و سگهای خانگی نمونه هایی از سودمندی این حیوان فداکار نجیب و وفادار می باشد. با این وجود حضور سگهای آزاد و بدون صاحب و فاقد وضعیت بهداشتی مشخص در مناطق مسکونی مورد پذیرش نخواهد بود. حضور نامتعارف این حیوانات در اطراف مناطق مسکونی شهری و روستایی و پرسه زدنها و پارس کردنهای شبانه و عدم آگاهی عمومی از مخاطرات بهداشتی آنها مشکلات فراوانی را برای ساکنین این مناطق به وجود آورده است. از جمله این مشکلات گزش و حمله به انسان، بوجود آوردن محیط پر از ترس و اضطراب  و سلب آسایش عمومی می باشد. اما مهمترین مخاطره سگهای ولگرد خطر انتقال بیماری به انسان است. بسیاری از زئونوزهای مهم از سگ به انسان انتقال می یابند و همچنین انتقال بیماری به دامهای اهلی سبب وارد آمدن خسارات اقتصادی و بهداشتی فراوانی می گردد. پتانسیل تولیدمثلی بالای این حیوانات سبب افزایش سریع جمعیت آنها گشته و مشکلات را دوچندان خواهد کرد. این امر نشانگر ضرورت توجه ویژه به کنترل جمعیت سگهای ولگرد و ساماندهی آنها می باشد.

ازجمله بیماری های مهم قابل انتقال از سگ به انسان می توان به این وارد اشاره کرد: هاری، کیست هیداتید، لیشمانیوز، سنروزیس، لپتوسیروز، انگل لینگواتولاسراتا، برخی بیماریهای پوستی و ... . سرخک و اوریون دو بیماری ویروسی هستند که از انسان به سگ انتقال می یابند و سگ آلوده می تواند منشا آلودگی برای افراد سالم باشد. لذا در محلهایی که مبتلایان به این بیماری وجود دارند باید از ورود سگ و تماس این حیوان با آنها جلوگیری شدیدی به عمل آید.

مهمترین بیماریهایی که از سگ به دامهای اهلی انتقال یافته و سبب بوجود آمدن مشکلات بهداشتی مرگ و میر دامها و یا حذف ارگانهای آلوده آنها در بازرسی پس از کشتار می گردد می توان به هاری، سنروزیس، لینگواتولا سراتا،  کیست هیداتید و کیست تنیاکولیس اشاره نمود.