فقط می توان گفت جل الخالق

منبع:

وبلاگ مهر زمین

چرا ما نمی توانیم؟؟

امروز در خبری از روزنامه سبز ژرس خواندم...

شهر کرمانشاه به شهر بدون زباله تبدیل شد...

 این در حالی است که شهر اهر هر روز بیشتر از روز قبل در آلودگی ها فرو می رود..

مردم اهر خسته اند از دود زباله ها........بوی متعفن آشغالهای دژو شده در کنار معابر... از دیدن سگهای ولگردی که هر روز بیشتر و بیشتر میشوند.

اهر کم کم می رود که روستا شود...دامداری های شهر.........

چه بگویم که بار ها گفته ایم و نوشته ایم و شنیده ایم و............افسوس هنوز کسی نیست کاری کند.

شهر ما رو به فاجعه است. محیط زیست تمام تلاشش را میکند. کسی صدایش را نمی شنود. دلم برای شهرم می سوزد....

واقعا ْدلم میسوزد برای شهرم. چرا می نمی توانیم؟

همه شهرها روز به روز در حال توسعه و پیشرفت است. همه جا روز به روز آباد تر و آبادتر می شود ما هنوز در ابتدای خط مانده ایم و فقط نگاه می کنیم..

 

زباله ها همچنان در ۳ کیلومتری اهر تخلیه می شوند

 

اخیراً چند پارچه نوشته با امضای روابط عمومی شورای اسلامی شهر و شهرداری اهر در چند میدان شهر اهر به شهروندان توصیه کرده است « شهروند گرامی از ریختن نخاله های ساختمانی و زباله در سطح شهر و حومه جداً‌ خودداری و در محل تعیین شده تخلیه زباله واقع در ۳ کیلومتری جاده آذغان تخلیه نمایید در غیر این صورت برابر مقررات اقدام خواهد شد». محل توصیه شده همان محل دفع و دفن زباله های تولیدی روزانه ی این شهر است که به گفته ی مسئولان امر از ۹۰ تن در روز فراتر می رود. این محل از آن جهت که به شهر نزدیک است همواره مورد انتقاد شهروندان اهری به ویژه ساکنان محله های غربی این شهر بوده است. اگرچه پیش تر، این فاصله ی ۳ کیلومتری ۵ کیلومتر عنوان می شد اما با نصب پارچه نوشته های مذکور، مؤسسه ی مسئول نیز بر فاصله ی ۳ کیلومتری صحه گذاشته است. ضمن این که این فاصله ناظر بر طول مسیر دسترسی محل دفن است و نه فاصله ی مستقیم و این فاصله ی مستقیم است که از نظر مسائل بهداشتی مورد توجه است.

در تصویر ماهواره ای شهر اهر فاصله ی مستقیم محل تخلیه ی زباله و شهر اهر ۲ کیلومتر می باشد. فاصله ی آن تا جاده ی اهر ـ ورزقان ۱٫۷ کیلومتر است، تا چهار راه مرکزی اهر ۳٫۷۴ کیلومتر و تا میدان شهرداری ۳٫۶۱ کیلومتر می باشد.

اگرچه روی زباله ها با خاک پوشش داده می شود اما حضوری در محل روشن می سازد که حجم عظیمی از زباله ها همواره در معرض تابش آفتاب و وزش باد قرار دارد و دفن زباله ها نیز مسلماً روشهای فنی و علمی تعریف شده ای دارد که بدون شک مسئولان امر بهتر می توانند آن را بررسی و گزارش دهند.

دفن بهداشتی زباله باید به گونه ای باشد که خطری را متوجه محیط زیست نسازد. معمولاً روی حجم فشرده شده ای از زباله با ضخامت دو متر را با یک لایه خاک به ضخامت حدود ۲۰ سانتی متر می پوشانند. ضمن این که فاصله ی محل دفن زباله تا شهر باید حدود ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر باشد.

با این همه امروزه دفن زباله روش منسوخ شده ای به حساب می آید و بازیافت زباله رویکرد اصلی در این زمینه است. تا آن جا که حتی زباله را «‌ طلای کثیف »‌ نام نهاده و از آن استفاده ی بهینه می کنند. طرح تولید برق از زباله در تبریز در همین موضوع اگر خبر جالبی به نظر می آید، ساخت کارخانه های کمپوست برای بازیافت زباله اما کار تازه ای نیست. کارخانه ای که ساخت آن در اهر نیز سال هاست که مورد توجه قرار گرفته اما تحقق چنین طرح مهمی هنوز دشوار می نماید.

آبان ماه سال ۸۶ بود که عباس عادلی شهیر شهردار سابق اهر اعلام کرد« عملیات اجرایی کارخانه بازیافت زباله (کمپوست) اهر با مشارکت شهرداری و بخش خصوصی با اعتباری بالغ بر ۷ میلیارد ریال در حال اجراست که با اجرا و اتمام این پروژه روزانه ۱۲۰ هزار تن زباله شهر اهر پس از بازیافت به کود تبدیل خواهد شد که با اتمام این پروژه علاوه بر حل مشکلات زیست محیطی و بهداشتی یکی از معضلات جدی شهرستان اهر مرتفع خواهد شد».

و اسفند ۸۸ فرماندار اهر اعلام کرد: « با توجه به جمعیت بالای شهرستان و حجم انبوه زباله‌های شهری که بالغ بر ۱۰۰ تن به صورت روزانه است، تسریع در راه‌اندازی کارخانه کمپوست را در راستای بازیافت زباله‌های تولیدی شهرستان بسیار مهم و ضروری می‌دانیم.» رضا صدیقی افزود: « در صورت عدم همکاری مناسب، سرمایه‌گذار خصوصی در اجرای این طرح مجوز لازم به سایر متقاضیان واگذار تا در کمترین زمان ممکن این طرح به سرانجام برسد».

و جدیدترین اظهار نظر در این خصوص باز متعلق به فرماندار اهر است. صدیقی اردیبهشت ماه سال جاری ، طرح ایجاد کارخانه کمپوست اهر را یکی از نیازهای ضروری این شهرستان در راستای استفاده بهینه از زباله‌ها و ساماندهی زباله منطقه ذکر کرد و تسریع در اجرای این پروژه را کمک مؤثری به بهداشت و سلامت جامعه و حفاظت از محیط زیست عنوان نمود.

به نقل از روزنامه گویا

مدتهاست ننوشته ام

نمیدانم از خشکسالی دریاچه ارومیه بنویسم یا از قطع درختان جنگلهای بی زبان خاک ایران زمین....

یا از گرد و غبار سرسام آور هوایی که هر دم در وجود خویش فرو می بریم.... سگهای ولگرد..

سوزاندن زباله ها... دژو زباله ها در معابر..... آلودگی آبها..... تخریب.....

چه کردیه ایم ما انسانها با دنیای خویش؟

حرفهایمان خریدار ندارد...... دنبال مقصر نگردیم. تمام انگشتان اتهام به طرف خودمان است..

چقدر مغرور و نا سپاسیم ما آدمها.......

شاید دیگر ننویسم

حرفهایمان خریدار ندارد.........